Search

Histamina

Histamina, również imidazolilo-2-etyloamina - związek organiczny, amina biogenna, mediator reakcji alergicznych typu natychmiastowego, jest także regulatorem wielu procesów fizjologicznych.

4- (2-aminoetylo) imidazol lub β-imidazolilo-etyloamina

209,5 ° C (409,1 ° F) ° C

Spis treści

Histamina jest bezbarwnym kryształem, łatwo rozpuszczalnym w wodzie i etanolu, nierozpuszczalnym w eterze.

Do użytku medycznego preparat otrzymuje się przez cięcie bakteryjne histydyny lub syntetycznie.

Histamina jest związkiem biogennym powstającym w organizmie poprzez dekarboksylację aminokwasu histydyny katalizowane przez dekarboksylazę histydyny (CF 4.1.1.22):

Histamina jest przechowywane w komórkach tucznych i granulocytów zasadochłonnych w kompleksie z heparyną, wolne histaminy szybko dezaktywowane przez utlenianie katalizowane diaminy (histaminase, EC 1.4.3.22): [1]

lub jest metylowany N-metylotransferazą histaminową (CF 2.1.1.8) [2]. Końcowe metabolity histaminy - kwas imidazolilooctowy i N-metylo histamina są wydalane z moczem.

Histamina jest jednym z czynników endogennych (mediatorów) zaangażowanych w regulację funkcji życiowych organizmu i odgrywa ważną rolę w patogenezie wielu stanów chorobowych.

W normalnych warunkach histamina występuje w organizmie głównie w związanym, nieaktywnym stanie. W różnych procesów patologicznych (wstrząs anafilaktyczny, oparzenia, odmrożenia, katar sienny, pokrzywka oraz choroby alergiczne), a gdy ciało pewnych chemicznych zwiększa ilość wolnego histaminy. „Vysvoboditelyami” ( „Liberatore”) histaminy d-tubokuraryna, morfina, jodowane rentgenowskie środki kontrastowe, kwas nikotynowy, wielkocząsteczkowy związek (dekstran itp) i inne leki.

Wolna histamina ma wysoką aktywność: powoduje skurcz mięśni gładkich (w tym mięśni oskrzeli), ekspansję naczyń włosowatych i obniżenie ciśnienia krwi; stagnacja krwi w naczyniach włosowatych i wzrost przepuszczalności ich ścian; powoduje obrzęk otaczających tkanek i zgrubienie krwi. W związku z odruchowym wzbudzaniem rdzenia nadnerczy uwalniana jest adrenalina, tętniczki zwężają się, a skurcze serca rosną. Histamina powoduje zwiększone wydzielanie soku żołądkowego.

Pewna ilość histaminy zawartych w centralnym układzie nerwowym, gdzie uważa się, że odgrywa rolę neuroprzekaźnika (lub neuromodulator). Jest możliwe, że niektórzy antagoniści lipofilowe uspokajające antyhistaminowe (przenikanie przez barierę krew-mózg leki przeciwhistaminowe, takie jak difenhydramina) Ze względu na działanie blokujące na centralnych receptorów histaminy.

Receptory histaminowe

W organizmie są specyficzne receptory, dla których histamina jest endogennym agonistą ligandów. Obecnie wyróżnia się cztery podgrupy receptorów histaminowych (H): receptory H1, H2, H3 i H4.

Wzbudzeniu obwodowych receptorów H towarzyszy spastyczna redukcja oskrzeli, mięśni jelit i innych zjawisk.

Najbardziej charakterystycznym dla wzbudzania receptorów H2 jest zwiększone wydzielanie gruczołów żołądkowych. Angażują się również w regulację napięcia mięśni gładkich macicy, jelit, naczyń krwionośnych. Wraz z receptorami H1, receptory H2 odgrywają rolę w rozwoju odpowiedzi alergicznych i immunologicznych. Istnieje szeroka grupa leków - blokery receptorów histaminowych H1 - leki przeciwhistaminowe.

Receptory H2 są również zaangażowane w mediację pobudzania w OUN. Ostatnio znaczenie stymulacji receptora H3 w mechanizmie centralnego działania histaminy stało się ważne.

Jako lek histamina ma ograniczone zastosowanie.

Jest dostępny w postaci dichlorowodorku (Histamini dihydrochloridum). Biały krystaliczny proszek. Higroskopijny. Łatwo rozpuszczalny w wodzie, trudny w alkoholu; pH roztworów wodnych wynosi 4,0-5,0.

Synonimy: Eramin, Ergamina, Histalgina, Histamyl, Histapon, Imadyl, Imido, Istal, Peremin i inne.

Czasem przy użyciu histaminy wielostawowe, stawowych i mięśni reumatyzm: śródskórne dichlorowodorku histaminy (0,1-0,5 ml 1% roztworu) masowania maści zawierającej histaminy i elektroforeza histaminy powodują znacznego przeciążenia i zmniejszać zachorowalność; z bólem związanym z uszkodzeniem nerwu; z zapaleniem korzeni, zapaleniem okrężnicy itp., lek podaje się śródskórnie (0,2-0,3 ml 0,1% roztworu).

Z chorobami alergicznymi, migreną, astmą oskrzelową, pokrzywką, czasem kuracją z małymi, rosnącymi dawkami histaminy. Uważa się, że korpus uzyskuje w ten sposób odporność na histaminę i zmniejszenie wrażliwości na te reakcje alergiczne (stosowany jako środek odczulający w przypadku chorób alergicznych, obejmujących histaminę również hystoglobulin preparatu).

Rozpocznij od śródskórnego podawania bardzo małych dawek histaminy (0,1 ml w stężeniu 1/10, dla którego zawartość ampułki, czyli 0,1% roztworu, rozcieńcza się odpowiednią ilością izotonicznego roztworu chlorku sodu), następnie stopniowo zwiększa się dawkę.

Histaminę stosuje się również w diagnostyce farmakologicznej guza chromochłonnego i pheochromoblastoma; Połącz próbkę z tropofenem.

Ze względu na stymulujące działanie histaminy na wydzielanie soku żołądkowego, jest czasami wykorzystywane do diagnozowania stanu czynnościowego w żołądku (w niektórych przykładach wykonania, wykrywanie lub ułamkową wartość wewnątrz żołądkowego pH-metru). Dlatego konieczne jest obserwowanie wielkiej troski z powodu możliwych skutków ubocznych (działania obniżającego ciśnienie, skurcz oskrzeli itp.). Obecnie w tym celu wykorzystywane są inne leki (pentagastryna, betazol itp.).

W przypadku przedawkowania i nadwrażliwości na histaminę może dojść do zapaści i wstrząsu.

Podczas przyjmowania histaminy jest trudne do wchłonięcia i nie ma wpływu.

Histamina jest szeroko stosowana przez farmakologów i fizjologów do badań eksperymentalnych.

Forma wydania

Formy uwalniania dichlorowodorku histaminy: proszek; 0,1% roztwór w ampułkach 1 ml (Solutio Histamini dihydrochloridi 0,1% propionibus) w opakowaniu 10 ampułek.

Przechowywanie

Przechowywanie: Lista B. W ciemnym miejscu.

Histamina - co to za substancja w organizmie?

Ludzie, którzy kiedyś do czynienia z alergią, należy słyszałem o potrzebie zneutralizować stosując leki przeciwhistaminowe. Słysząc nazwę tych leków, można by pomyśleć, że histamina jest alergenem, ale w rzeczywistości sytuacja jest zupełnie inna.

Histamina jest substancją biologiczną, która zawsze znajduje się w ciele i nie ma nic wspólnego z alergenami. Aktywacja jego funkcji i uwalnianie w dużych ilościach do krwi odbywa się wyłącznie przy określonych czynnikach, z których głównym jest reakcja alergiczna. Więcej szczegółów na temat mechanizmu działania histaminy, jej znaczenia dla organizmu i cech tej substancji omówimy dzisiaj.

Znaczenie, rola i funkcja histaminy w organizmie

Histamina jest biologicznie aktywną substancją, która uczestniczy w regulacji wielu funkcji organizmu

Wydzielanie tej substancji pochodzi z aminokwasu, który jest głównym składnikiem białka zwanego "histydyną". Jak zwykle - w stanie nieaktywnym, histamina zawarta w większości komórek organizmu, które są nazywane „histiocyty”. W tym przypadku substancja jest nieaktywna.

Pod wpływem wielu czynników histamina może być aktywowana i wyrzucana w dużych ilościach do całkowitego przepływu krwi w organizmie. W tej formie substancja może mieć znaczący wpływ fizjologiczny na organizm ludzki poprzez wdrażanie procesów biochemicznych.

Czynniki aktywujące histaminę to:

  1. urazy
  2. patologie
  3. stresujące sytuacje
  4. przyjmowanie pewnych leków
  5. reakcja alergiczna
  6. napromienianie promieniowaniem

Oprócz bezpośredniego wydzielania wewnątrzżołądkowego histamina wchodzi również do organizmu człowieka poprzez pokarm lub leki. Na poziomie biologicznym substancja uczestniczy w wielu procesach biochemicznych. Przykład tego można uznać za aktywny dopływ substancji do dotkniętych tkanek w celu zmniejszenia ich stanu zapalnego.

Bez względu na to, co wyzwala aktywację histaminy - ten proces jest bardzo ważny do kontrolowania.

W przeciwnym razie substancja może wywoływać:

  • skurcze mięśni gładkich ciała, które często wywołują kaszel, trudności w oddychaniu lub biegunkę
  • zwiększone wydzielanie adrenaliny, zwiększając częstość akcji serca i ciśnienie krwi
  • zwiększona produkcja soków trawiennych i śluzu w organizmie
  • skurcz lub rozbudowa struktur naczyniowych, często obarczona pojawieniem się wysypki, obrzęk, rumień skóry i podobnych zjawisk
  • wstrząs anafilaktyczny, koniecznie towarzyszące konwulsjom, utracie przytomności i wymiotom

Ogólnie rzecz biorąc, histamina jest ważna dla organizmu, ale w pewnych okolicznościach powoduje pewne niedogodności i wymaga odpowiedniej uwagi na jej poziomie. Na szczęście w warunkach nowoczesnego poziomu opieki medycznej nie jest trudno przeprowadzić niezbędne działania.

Jak określić poziom histaminy we krwi

Norma histaminy we krwi wynosi od 0 do 0,93 nmol / l

Określanie poziomu histaminy we krwi odbywa się poprzez przeprowadzenie rutynowego badania krwi. Badania laboratoryjne w każdym przypadku pozwalają nie tylko określić nadmiar lub, co jest niezwykle rzadkie, brak substancji, ale także istotność dostępnych odchyleń.

Jeśli chcesz przeprowadzić badanie krwi w celu określenia poziomu histaminy, musisz przestrzegać podstawowych zasad:

  1. oddać biomateriał na pusty żołądek i rano od 8:00 do 11:00
  2. Wyłączenie na 1-2 dni przed przeprowadzeniem diagnostyki odbioru napojów alkoholowych i leków promujących niewłaściwą aktywność histaminy w organizmie
  3. rzuć papierosy 3-4 godziny przed testem

Zwykle wyniki egzaminu są już gotowe w 2-3 dniu po jego przeprowadzeniu i mogą być natychmiast ocenione przez wyspecjalizowanego specjalistę.

Należy pamiętać, że definicja poziomu histaminy, by tak rzec, "na oko", może być wykonana w domu. Aby to zrobić, musisz lekko zarysować rękę lub nogę i zobaczyć, jak silne i czerwone jest zapalenie. Jeśli proces zapalny znacznie się rozwinął, w organizmie jest dużo histaminy. W przeciwnym razie substancja jest na normalnym poziomie, a nawet w defekcie.

Grupy receptorów histaminowych

Ze względu na szeroki zakres działania histaminy na układy organizmu jest agonistą kilku grup receptorów, które w biologii nazywają się receptorami histaminowymi.

Najważniejsze z nich to:

  • Receptory H1 - są odpowiedzialne za udział substancji w wydzielaniu pewnych hormonów ciała i skurczach mięśni gładkich, a także pośrednio biorą udział w rozszerzeniu naczyń i zwężeniu naczyń pod wpływem histaminy.
  • Receptory H2 - stymulują wydzielanie soku żołądkowego i śluzu.
  • Receptory H3 - biorą udział w aktywności układu nerwowego (głównie - wydzielanie odpowiednich hormonów: serotoniny, noradrenaliny itp.).
  • Receptory H4 - pomagają grupie receptorowej "H1" i mają ograniczony wpływ na szereg wcześniej niezmienionych układów ciała (szpik kostny, narządy wewnętrzne itp.).

Ta substancja wywiera swój wpływ poprzez oddziaływanie na specjalne receptory znajdujące się na powierzchni komórek

Zwykle, gdy aktywuje się aktywność histaminy, wszystkie grupy receptorów histaminowych są zaangażowane jednocześnie. W zależności od lokalizacji czynnika wywołującego taką aktywację, pewna grupa receptorów, naturalnie, działa aktywniej.

Zastosowanie substancji w medycynie

Po dokładnym zbadaniu histaminy i sformułowaniu jednej koncepcji na ten temat, lekarze i przedstawiciele dziedziny farmakologii zdołali zacząć go używać do celów medycznych. W chwili obecnej substancja ma ograniczone zastosowanie, głównie w postaci dichlorowodorku. Ten ostatni jest białym, krystalicznym proszkiem, który jest higroskopijny, łatwo rozpuszczalny w wodzie i słabo alkoholowy.

Najczęściej celem leków zawierających histaminę są lekarze z:

  • zapalenie wielostawowe
  • migreny
  • reumatyzm mięśni i stawów
  • zapalenie korzonków nerwowych
  • reakcje alergiczne

Oczywiście kurs i dawki są wybierane bardzo elastycznie i tylko przez profesjonalnego lekarza. Jeśli użycie histaminy jest nieprawidłowe, mogą pojawić się negatywne konsekwencje.

Więcej informacji o alergiach pokarmowych można znaleźć w wideo:

Należy zauważyć, że nie zawsze jest możliwe użycie tej substancji do celów medycznych. Zabronione jest stosowanie histaminy w leczeniu osób cierpiących na:

  • choroby układu sercowo-naczyniowego
  • nadciśnienie
  • patologie dróg oddechowych
  • dolegliwości nerek
  • pheochromocytoma

Nie jest również pożądane przyjmowanie histaminy podczas ciąży i laktacji. Konieczne będzie także odrzucenie go również przy wystąpieniu skutków ubocznych, na przykład - bólów głowy, omdlenia, biegunki i napadów padaczkowych.

Histamina na alergie

W reakcjach alergicznych ilość wolnej histaminy znacznie wzrasta

Największa aktywacja histaminy w organizmie człowieka ma miejsce podczas reakcji alergicznej. Wynika to ze specyfiki interakcji komórek tucznych zawierających nieaktywną postać substancji, antygenów (alergenów) i przeciwciał dla takich substancji. Krótko mówiąc, proces produkcji przeciwciał niezbędnych do neutralizacji działania alergenów na ciele towarzyszy tworzeniu specjalnych kompleksów immunologicznych. Te ostatnie, dzięki swojej biochemicznej organizacji, głównie osadzają się na komórkach tucznych i przyspieszają aktywację histaminy z nich.

W rezultacie substancja, o której mowa, w dużych ilościach iw wysokim tempie przesyła ją do ogólnego obiegu krwi. Takiemu objawowi koniecznie towarzyszy niekorzystny wpływ histaminy na niektóre układy organizmu, dlatego objawiają się podstawowe objawy alergii.

Specyficzność sekrecji histaminy predestynuje fakt, że w przypadku reakcji alergicznej niezwykle ważne jest zneutralizowanie uwalniania histaminy do całkowitego strumienia krwi i usunięcie jej z organizmu. Dlatego w przypadku alergii najczęściej przepisywane są leki przeciwhistaminowe.

Kilka słów o histaminie zawartej w żywności

Prawdopodobnie każdy czytelnik już zdał sobie sprawę, że z normalną ilością we krwi histamina jest asystentem, a na podwyższonym - wrogiem. W tej sytuacji niezwykle ważne jest kontrolowanie poziomu substancji w przypadku uszkodzenia ciała.

Nie ma znaczenia, czy pacjent ma lekkie zapalenie lub bardzo gwałtowne reakcje alergiczne. Podstawą kontrolowania poziomu histaminy jest zmniejszenie jej spożycia zewnętrznego do organizmu z pożywienia.

Histamina jest wytwarzana nie tylko w organizmie, ale jest obecna w wielu produktach spożywczych

Aby nie spowodować zwiększenia ilości substancji we krwi, następujące składniki należy wyrzucić:

  • wędzone mięso
  • ser
  • drożdże
  • owoce morza
  • marynowane warzywa
  • owoce
  • wiele produktów mącznych
  • owoce cytrusowe

Ponadto ważne jest, aby nie nadużywać alkoholu z jakiejkolwiek formacji, kakao i kawy. Dozwolone, a nawet zatwierdza do otrzymania produktów żywnościowych mleczne, zwykły chleb, płatki owsiane, naturalny cukier, tłuszcz roślinny, świeże mięso i warzywa (z wyjątkiem - pomidory, szpinak, kapusta, bakłażan).

Zjawisko nietolerancji histaminy

Na zakończenie dzisiejszego artykułu zwróćmy uwagę na takie zjawisko, jak nietolerancja histaminy. W rzeczywistości jest to pełnoprawna patologia ciała, która wymaga jakości i należytej uwagi. Dzisiaj niemożliwe jest leczenie z powodu nietolerancji histaminy, jednak całkiem możliwe jest powstrzymanie jej manifestacji poprzez pewne środki zapobiegawcze.

Rozpoznanie takiej choroby odbywa się na kilku etapach:

  1. Na pierwszym - lekarz ocenia symptomatologię pacjenta. W przypadku nietolerancji histaminy zwykle manifestuje się pełny bukiet 10-15 niekorzystnych objawów ekspozycji na histaminę na organizm ludzki (od łagodnych nudności do migreny).
  2. Na drugim - specjalista wdraża odpowiednie środki diagnostyczne, które pozwalają albo potwierdzić diagnozę dokładnie, albo ją odrzucić. Najważniejsze tutaj są rozszerzone badania krwi.

Zwykle, gdy pacjenci z nietolerancją histaminy powinni stosować się do diety, jak szybko i skutecznie pozbyć się alergii, schorzeń organizmu, które może znacznie zwiększyć wydzielanie substancji do zniesienia. Dowolna nietolerancja histaminy podczas profilaktyki zwykle nie jest.

Być może na ten temat na temat dzisiejszego artykułu wszystko. Mamy nadzieję, że prezentowany materiał był dla Ciebie przydatny i udzielił odpowiedzi na interesujące pytania. Zdrowie dla ciebie!

Histamine Structural Formula

HISTAMINE (beta-imidazolin-4 (5) -etyloamina) - biogenna, fizjologicznie czynna heterocykliczna amina, C5H9N3; uczestniczy w realizacji reakcji alergicznych jako mediator, jest stosowany jako lek. Wzór strukturalny:

Został zsyntetyzowany w 1907 r. Z propionianu imidazolu do A. Windaus i Voght. W 1909 r. H. Dale i Leidlaw (P. Laidlaw) wydobyli histaminę ze sporyszu.

W organizmach ludzkich i zwierzęcych G. w niewielkich ilościach (mniej niż 5%) zawiera pokarm (np. Mleko zawiera 0,5 μg / ml, mięso - 0,5 μg / g, chleb - 0,1 μg / g). Część G powstaje w jelicie z histydyny (patrz) pod wpływem bakteryjnej dekarboksylazy histydynowej (CF 4. 1. 1. 22). Nadmierne spożycie histydyny z pożywieniem (np. Z dietą głównie mięsną) aktywuje dekarboksylazę bakteryjną histydyny. Nadmiar uzyskanego H. jest wydalany z moczem. Histamina, która powstaje w jelicie, nazywana jest egzogenną (patrz diagram).

Większość G. jest syntetyzowana w komórkach ciała poprzez dekarboksylację histydyny za pomocą dikarboksylazy histydyny. Jego koenzym to pirydoksal-5'-fosforan, alfa-metylohistydyna jest silnym inhibitorem. G., utworzony w komórkach, nazywany jest endogenną histaminą.

Prawie wszystkie ciała u ludzi i zwierząt obejmuje kilka jego bardzo różna w różnych tkankach i w różnych gatunków zwierząt, w płucach u małp do 100 mg / g, w ludzkiej skórze ok. 30 μg / g (AD Ado, 1970). W mózgu większość z nich znajduje się w podwzgórzu i przysadce mózgowej. Nie wystarczy w wzgórzu, podłużnym i rdzeniowym. D. podstawową masę tkanki jest w stanie nieaktywnym w postaci nietrwałych kompleksów z białkami, heparyna siarczany polisacharydów, nukleinowego-ter, fosfolipidy. Dwie formy towarzyszącym D. osadzanie pierwszej - osadzenia komórek tucznych tkanki łącznej, w którym połączenie z heparyna białkiem G. jest stosunkowo stabilny i uwalniania pod wpływem konkretnych substancji, tzw. wyzwoliciele. Druga forma - odkładania się w tkankach, ubogich komórek tucznych, komórek w organach, na przykład w płucach, gruczołów ślinowych, błonę śluzową żołądka. Jednostki te mają na ogół dużą zdolność gistaminoobrazuyuschuyu, G. i uwalniany z komórek pod wpływem Fiziol bodźce, na przykład pod wpływem pobudzenia cholinergicznego włókien nerwowych. We krwi G. korzystnie związanej z granulkami bazofilów i eozynofilów, Część G. może być skompleksowany z gamma globuliny. Małe ilości g. Stale znajdują się w krwi i innych biolach, płyny w stanie wolnym. G. wolne pełnej krwi zdrowych osób zmienia się w zależności od różnych autorów, od 20 do 100 ng / ml w osoczu i od 0 do 5 ng / ml. Przy różnych patologiach, procesach, zawartość wolnego G we krwi może dramatycznie wzrosnąć. Jednakże, wysoka aktywność Farmacol wolne mechanizmy G. przeciwdziałać jej zniszczenia w organizmie i wydalania metabolitów w moczu (patrz fig.).

Główne sposoby inaktywacji G. ciała są oksydacyjne deaminowanie za pomocą pirydoksalu histaminase enzymu (patrz. Diaminowych), tworząc imidazoleacetic do ty i rybozydu imidazoleacetic to-ty i metylowaniu pierścienia imidazolowego poprzez G. histaminy-metylotransferazy (EC 1 1 2 8). Metylowa histamina jest głównym metabolitem G. u wielu gatunków zwierząt i ludzi. Część tworzy metylohistaminy pochodzi bezpośrednio z moczem, część utlenionego oksydazy monoaminowej (EC 1. 4. 3. 4), i jest wyprowadzany jako 1-metyloimidazol-4-octowego-wam. W ten sam sposób neutralizuje się G. w tkankach mózgu. G. Zobojętnianie można również przeprowadzić za pomocą acetylowania, aby Roe dzieje się z udziałem czynnika acetylującego, który jest prawdopodobnie CoA. Ta ścieżka G. neutralizacji ma niewielką wartość w tkankach zwierząt ciepłokrwistych, G. acetylacja występuje głównie w jelicie przez florę jelitową; uzyskana acetylogistamina jest wydalana z moczem.

Physiol, rola G. nie jest całkowicie jasna i nadal jest przedmiotem badań. Działanie G manifestuje się w miejscu jej formowania i wyzwolenia. Fiziol, aktywność jest najbardziej endogenna G, utworzona poza komórkami tucznymi [w terminologii Schayera (R. Schayer, 1968), "indukowana" G.]. W żółtej misce. (Brodie, 1966), G. odgrywa rolę humoralnego mediatora w wydzielaniu śluzu, enzymów trawiennych i kwasu solnego. AM Chernuk ustanowił rolę G. w regulacji mikrokrążenia i utrzymania homeostazy. G. uczestniczy w przekazywaniu impulsu nerwowego. Istnieją dowody na udział G. w regulacji procesów wzrostu (rozwój embrionalny, regeneracja tkanek).

Histamina jako mediator reakcji alergicznych

G. uczestniczy w realizacji patofizjologii i patofizjoli. etapy reakcji alergicznych.

Wzrost wolnych, we krwi i limfy piersiowej kanałowych wstrząsu anafilaktycznego wykazali po raz pierwszy Feldberg (W. Feldberg, 1932) i Dragstedt (S. Dragstedt, 1932). Od tego czasu fakt ten jest potwierdzany licznymi eksperymentami i klinami, badaniami i stał się głównym dowodem tzw. histaminowa teoria anafilaksji (patrz) i alergie (patrz). Na rzecz tego teoria mówi i następujące fakty: G. podawanie zwierzęciu poza powoduje stan podobny do wstrząsu anafilaktycznego mieć na izolowanych narządach mięśni gładkich zwierząt (jelita, macicy klaksonu tkanki oskrzeli), taki sam efekt jak w określonym alergenem to znaczy powoduje anafilaktyczny przykurcz, który jest usuwany przez antagonistów G; po przeniesieniu wstrząsu anafilaktycznego w tkankach zmniejsza się liczba komórek tucznych, które są głównymi magazynami związanego G.

Jednocześnie istnieją fakty, które zaprzeczają uznaniu G. jako uniwersalnego mediatora anafilaksji. Na przykład wstrząs, który pojawia się, gdy krew jest wprowadzana do krwi zwierząt, nie zawsze jest identyczny z anafilaktycznym; antagoniści G., którzy zapobiegają rozwojowi wstrząsu histaminowego, nie zawsze i nie całkowicie łagodzą wstrząsu anafilaktycznego; w szoku anafilaktycznym z tkanek uwalniane są nie tylko G., ale także inne substancje biologicznie czynne: heparyna, serotonina, substancje wolno reagujące [Austin (KF Austen, 1974), kininy; niektóre uczulone tkanki (nerwowe, gładkie mięśnie) są pobudzane bezpośrednio przez alergen, bez udziału G. jako pośredniego ogniwa; szokowi histaminowemu nie towarzyszy odczulanie zwierzęcia na późniejsze podanie G, jak zaobserwowano w wstrząsie anafilaktycznym; z koagulacją wstrząsu anafilaktycznego spada, a G. ją zwiększa (AD Ado, 1970).

Zatem, G. nie jest uniwersalnym mediator dla wszystkich przypadków alergii, ale odgrywa ważną rolę jako pośredni „EBAN w wielu reakcjach alergicznych. G. znany udział w mechanizmie pewnych ludzkich chorób alergicznych (atopowe i zakaźne, astma alergiczna, astma oskrzelowa, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, gorączkę sienną, alergiczne zapalenie zatok przynosowych, dermatozy i t. D.), przy zmianie zawartości krwi G. zmienić histaminase aktywność i inne enzymy rozkładające, G., i występ H. i jego metabolitów w moczu w większej ilości w stosunku do normy [E. Raya (E. Rajka), 1966; I. L.Vaisfeld, 1969; TS Sokolova, 1971].

Rola G w reakcjach z alergią typu opóźnionego jest niejasna. Jednak Schild (H.O. Schild, 1967), H. D. Beklemishev (1968) i inni uważają, że G. może uczestniczyć w niektórych z jego objawów, np. W reakcji tuberkulinowej i kontaktowym zapaleniu skóry. Stwierdzono fluktuacje zawartości związanego G w tkankach i wzrost zdolności tworzenia skórki przez histaminę. Ale te zjawiska są krótkotrwałe i występują głównie we wczesnych okresach, kiedy reakcje komórkowe i tkanki jeszcze się nie odwróciły. Scheyer (1963) uważa, że ​​wzrost powstawania H. z opóźnioną alergią występuje w wyniku działania dekarboksylazy histydynowej, która zapewnia pojawienie się tzw. "Induced" G. (w terminologii Scheyera), którego działanie ma na celu regulację mikrokrążenia i utrzymanie tzw. w tkankach wymaganej ilości krwi.

Zwiększenie zawartości H. w uczulonych tkankach z powodu zwiększenia jego tworzenia z histydyny jest również dobrze znane w reakcjach natychmiastowej alergii [Kahlson i wsp., 1964]. Zdolność tworzenia histaminy w tkankach uczulających wzrasta w porównaniu ze zwykłymi tkankami o różnym natężeniu i prędkości. W płucach, wątrobie i skórze obserwuje się maksymalne tworzenie się G po 3-6 godzinach. po działaniu alergenu, w śledzionie i jelitach - po 24 godzinach lub dłużej. Edukacja G. może trwać wiele godzin, a nawet dni. Ilość utworzonego G. nie zależy od nasycenia ciała komórkami tucznymi. W aorcie, gdzie jest ich niewiele, G. jest tak intensywnie ukształtowany jak na skórze, gdzie znajduje się wiele komórek tucznych.

Nowo powstały G. jest fizjologicznie nietrwały, łatwo uwalniany z miejsca powstawania i znajduje się w płynach ustrojowych. Jego metabolity są wydalane z moczem.

Innym źródłem G. wolnej w płynach ustrojowych jest jego uwolnienie od stanu związanego z komórkami tkanki tucznych i granulocytów zasadochłonnych krwi, w których większość zapasów zdeponowanych G. organizm. Na przykład w komórkach tucznych zawiera 20-30 μg na 106 komórek; z komórek tucznych i bazofilów G. wyzwolonych pod wpływem wyzwolicieli. Paton (W. Paton, 1958), B. Alpern (1973), G. Liberatore podzielić na dwie grupy: substancje o małej masie cząsteczkowej (. Monoaminy, diaminy diamidyno, podstawione aromatyczne aminy, amoniak, d-tubocurarine, morfina i inni) oraz wysokie ( dekstrany, owomukoid, peptony, poliwinylopirolidon, związek 48/80, Tween-20, polimyksyny, enzymy proteolityczne, toksyny i jady kompleksy antygen-przeciwciało). Właściwości wyzwolicieli posiadają wiele białek, w tym białka surowicy.

Pod wpływem wyzwolicieli z komórek uwalnia się granulki (pojedyncze lub masowe) z komórki (degranulacja) i uwalnianie G. i innych biologicznie aktywnych substancji (heparyna, serotonina, proteazy) z komórki.

W operacji Liberatore oddzielone G. [Stanuort (DR Stanworth) 1974] w masowe (cytotoksyczne) środki, przykładowo oktyloamina, decyloamina, chlorpromazyna, Triton X-100, melityny i selektywne (noncytotoxic) środki, na przykład, substancja 48 / 80 antygen -. polipeptydy przeciwciał z podstawowymi właściwościami, itd. Substancje powodują uwalnianie drugiej grupy G. bez niszczenia komórek tucznych. Jest to sygnalizowane przez brak uwalniania jonów K + i pozagranulkowej cytoplazmatycznych wtrąceń ATP (LDH) z komórek tucznych, po uwolnieniu z ich H. spowodowane określonego antygenu, jak i zachowania potencjału błonowego i brak komórek tucznych w wpływów cytoplazmie poza błonę cytoplazmatyczną i błony perigranulyarnyh markery zewnątrzkomórkowe (hemoglobina i lantan).

Wiele wyzwolicieli G. to związki o właściwościach zasad. Uważa (Stanuort, 1974), że jeśli miejsce i na przemian grup zasadowych w cząsteczce Liberatore odpowiada położeniu i przeplatane wolnymi grupami kwasowymi, (grupy karboksylowe) na błonie komórki tłuszczowej, co prowadzi do ich wzajemnego oddziaływania, które jest wciskane aktywacji komórkowej. W części fragmentu Fc cząsteczki przeciwciała, która otwiera się po połączeniu z antygenem, i które są związane z aktywacją komórek, sekwencję reszt aminokwasowych o podstawowych właściwościach podobnych do sekwencji podstawowej w inne grupy Liberatore G.

G. uwalnianie spowodowane noncytotoxic Liberatore jest aktywny (energia) procesy zależne, w którym wydatek energii dostarczanej przez ATP, która powstaje w komórkach tłuszczowych, zarówno ze względu na tlenowych i beztlenowych szlaków metabolizmu energetycznego. Dlatego wyczerpanie zapasów ATP i związane z tym hamowanie uwalniania G można osiągnąć przy równoczesnym hamowaniu oddychania i glikolizy. Uwolnienie g. Zużywa do 20% całkowitej ilości ATP w komórkach tucznych [Diamant (V. Diamant), 1975]. Konkretne sposoby wykorzystania ATP do uwolnienia G. wciąż nie są znane. Uważa się, że ATP jest wydawane na zapewnienie przemieszczania się granulek przez układ mikrotubul do powierzchni komórki. Nie ma jednak bezpośrednich dowodów na istnienie w komórkach tucznych tego układu.

Początkowy etap aktywacji komórek tucznych, utworzonych na powierzchni antygen - przeciwciało ma aktywacja komórek seryny esterazy z udziałem jonów Ca2 +. G. uwalnianie powodowane przez antygen zależy od układu cyklicznego 3”, 5'-monofosforan adenozyny (cAMP) w celu zwiększenia jego zawartości w hamuje komórek, zwiększa uwalnianie i redukcji G. Rola cAMP nie jest powszechne we wszystkich rodzajach noncytotoxic uwalniania środka G. 48 / 80 uwalnia G., przez obejście układu cAMP [Fredholm (B. Fredholm) i wsp., 1976].

Jony Ca2 + są konieczne, aby włączyć nie tylko pierwotny, ale również później etapów reakcji, w następstwie energii zależy od stopnia, który składa się w promowaniu granulek do błony komórkowej, a na wyjściu z nich na zewnątrz (proces degranulacji) komórek.

Zwiększenie przepuszczalności wspólnej błony cytoplazmatycznej i membran okołokomórkowych, które łączą się z nią, prowadzi do jonów zewnątrzkomórkowych wchodzących w przestrzenie otaczające granulki. Kationy zewnątrzkomórkowe, Ch. arr. Jony Na +, wypierają G. z ziarnistej matrycy, która jest kompleksem heparynowo-białkowym, który ma właściwości słabego kationytu (B. Ubeda, 1970). W ten sposób G. uwalniany jest nie tylko z granulek, które opuściły komórkę, ale także z granulek pozostających w komórce, do którego dostał się dostęp do kationów pozakomórkowych. Niezależnie od zastosowanej metody (noncytotoxic lub cytotoksyczny) nie była spowodowana przez dostarczenie kationów w przestrzeni pozakomórkowej perigranulyarnye, usuwanie G. ziarnistej matrycy z tego samego rodzaju wykonywane - sposobem według mechanizmu wymiany kationów.

Mechanizm uwalniania H. z bazofilów, wywołany przez specyficzny antygen lub alergen, jest zasadniczo podobny do mechanizmu uwalniania z komórek tucznych. Proces ten można uznać za aktywną reakcję żywych komórek na określony bodziec. Aby zapewnić uwolnienie H. z uwrażliwionych ludzkich leukocytów, wystarczy dodać tylko kilka pikogramów (10-12 g) odpowiedniego alergenu, co wskazuje na wysoką specyficzność immunologiczną tej reakcji.

Wolne G. uwalniane z granulek komórek tucznych lub nowo powstałe w innych tkankach, wnikające do płynnych ośrodków ciała, wywołuje reakcje ogólne i lokalne. Najbardziej typowo, ogólna reakcja wydaje się zapaść lub „szok histaminy” powstają w neutralizacji wolnych niewydolności G. charakterystyczne mechanizmy alergii tworzy lokalną reakcję G. oskrzeli i reakcja skóry, określane jako „triple odpowiedź” lub „triple odpowiedź” Lewis (1924): 1) miejscowa ekspansja naczyń włosowatych i pojawienie się zaczerwienienia; 2) rozprzestrzenianie się rumienia w wyniku ekspansji sąsiadujących tętniczek; 3) powstawanie pęcherzyków ze względu na zwiększoną przepuszczalność naczyń skórnych. 1 i reakcję w fazie 3-te spowodowane bezpośrednim działaniem na H. kapilar 2. etap, w wyniku działania acetylocholiny uwolnionego po stymulacji odruchu G. włókien czuciowych w korzenia grzbietowego rdzenia kręgowego.

Klin alergii wywołane przez uwalnianie tkanki G. można nieco zmniejszyć przez wprowadzanie antagonistów G. (patrz, środek antyhistaminowy,). Mechanizm ich działania jest inny: mogą hamować uwalnianie G. komórek gistaminretseptory bloku na powierzchni komórek efektorowych lub mają działanie współzawodniczące wobec G. Patrz również mediatorów alergii..

Histamina jako lek

Histamini dihydrochloridum; Syn: Eramin, Ergamina, Histalgina, Histodol, Istal, Peremin.

Produkowany w postaci krystalicznego D. fosforanu lub dichlorowodorku. Bardzo dobrze rozpuszczalny w wodzie. W miejscu wstrzyknięcia pojawia się zaczerwienienie z powodu rozszerzania naczyń włosowatych, a na skutek zwiększonej przepuszczalności naczyń włosowatych i obrzęku tkanek powstaje grudka; pojawia się uczucie swędzenia, ból spowodowany podrażnieniem zakończeń wrażliwych nerwów.

Wraz z wprowadzeniem per os, G. jest nieaktywny, ponieważ jest niszczony przez przełyk histaminy. traktat. W przypadku podawania pozajelitowego G. specyficznie stymuluje komórki wydzielnicze gruczołów trawiennych, oskrzelowych, łzowych i wzmacnia oddzielanie żółci. Szczególnie silnie G. zwiększa tworzenie soku żołądkowego, będąc silnym stymulatorem aktywności wydzielniczej komórek wyścielających żołądek, które wydzielają kwas chlorowodorowy. G. zwiększa napięcie (do skurczu) i zwiększa skurcze mięśni oskrzeli i jelita cienkiego. U większości zwierząt i ludzi G powoduje obniżenie ciśnienia krwi w wyniku rozszerzania się naczyń włosowatych, zwiększając ich przepuszczalność, aw konsekwencji zmniejszając masę krwi krążącej. Ekspansja naczyń włosowatych jest wynikiem paraliżu zwieracza przedfilarowego wywołanego przez H. Działanie G jest związane z jego wpływem na receptory komórkowe wrażliwe na histaminę. G. powoduje również opóźnienie krwi w żyłach wątroby i płuc, ze spadkiem przepływu krwi do prawego lub lewego serca, w wyniku czego zmniejsza się również ilość krwi krążącej.

W klinice G. stosuje się do diagnozy guza chromochłonnego (patrz): dożylne podanie 0,025-0,05 mg G. w ciągu 1-5 minut. powoduje u pacjentów krótkotrwały wzrost ciśnienia krwi o 40/25 mm Hg. St., któremu towarzyszy wzrost stężenia adrenaliny we krwi. U części osób zdrowych G. powoduje podobne zjawisko.

Próbka histaminy jest wykonywana w okresie przedoperacyjnym w celu określenia stanu krążenia i zdolności wydzielniczej gruczołów gastrycznych.

Jako lek, g. Ma ograniczoną aplikację. G. stosowane czasami, gdy zapalenie stawów, gościec stawowy i mięśni: dichlorowodorek śródskórne lub fosforan G. (0,1- 0,5 ml roztworu 0,1%), tarcie maści zawierających, G. G. elektroforezy powodować poważne przekrwienie i zmniejszenie bolesności; ból związany z uszkodzeniem nerwów, zapalenie korzonków nerwowych, plexitis i m. n., w którym preparat jest podawany przezskórnie (0,2-0,3 ml 0,1% roztworu). Stosowanie G. jest przeciwwskazane w menstruacji, dusznicy bolesnej, stanach gorączkowych. W przypadku przedawkowania możliwe jest zapaść (wstrząs histaminowy).

Forma problemu: ampułki zawierające H. 0.01 do 10 μg i 15 do 50 μg.

Specyficzny test uwalniania histaminy

Metoda wykrywania określonego uczulenia organizmu oparta jest na uwalnianiu histaminy z leukocytów krwi pacjenta po dodaniu do niej określonego alergenu.

Test służy do celów badawczych do wykrywania atopowym uczuleniem (zob. Atopia) w pollinozah (cm.), Alergia pokarmowa (zob.) Oraz alergie na leki (cm.), A także do monitorowania skuteczności konkretnego odczulania (zob. Hyposensitisation). Proponowane w 1964 r. Przez L. Lichtensteina i A. Osiera. Istotną wadą tej metody jest użycie dużej objętości krwi (100 ml). W 1970 r., Maj (D. May) ze współpracownikami. Kilku zmieniło metodę, co pozwoliło zmniejszyć objętość krwi do 10 ml.

Przeciwciała IgE, gromadzące się we krwi pacjentów z chorobami atopowymi, są stałe. arr. na bazofilach, żyto zawiera większość histaminy krwi. Stałe przeciwciała IgE służą jako receptor dla określonego alergenu, powodując zjawisko uczulenia. W wyniku reakcji alergenu-przeciwciała z bazofilami uwalniane są mediatory, w tym histamina (patrz Mediatorzy reakcji alergicznych). T o., W tym teście można ocenić pośrednio obecność na powierzchni komórkowej leukocytów stałych IgE i przeciwciała na stopień wrażliwości pacjenta na ten alergen. Ma to duże znaczenie w badaniach klinicznych chorób alergicznych, t. K. przyczyną choroby atopowe i nasilenia jest zwiększenie liczby komórek o stałej przeciwciał IgE.

Test obejmuje trzy główne etapy: wytwarzanie zawiesiny przemytych funkcjonalnie aktywnych leukocytów z krwi pacjentów inkubowano leukocytów zawiesiny (w ciągu 1 godziny przy pH 7,35 i temperaturze 37 °) z różnymi stężeniami alergenów lub fluorometryczną oznaczania metodą stężenia izotopów G. osobno supernatant i leukocyty. Ekstrakty alergenów stosowane w tym przypadku nie powinny zawierać fenolu, który ma niespecyficzne działanie uwalniające histaminę. Co więcej, surowe ekstrakty mają szkodliwy wpływ na nieswoistą i wysokie zużycie niektórych ekstraktów stężenia powodują niespecyficznego uwolnienia G. leukocytach. W tym przypadku każdy badany antygen miareczkuje się na białych krwinkach zdrowych dawców. Aby to zrobić, użyj alergenów w zmniejszających się rozcieńczeniach. Alergeny w stężeniach, które nie powodują uwalniania G można stosować do testowania leukocytów u pacjentów. Jako kontrolę swoistości dla zawiesiny leukocytów dodaje się alergen, na który pacjent nie wykrył uczulenia. Stężenie uwolnionego G. jest wyrażone jako procent całkowitej zawartości G. w próbce.

Podczas inkubacji z określonym alergenem leukocytowym u pacjentów z chorobą atoniczną, odnotowano zależne od dawki uwalnianie G. W tym przypadku rozróżnia się reaktywność komórkową i wrażliwość komórkową. Przez reaktywność komórkową rozumie się maksymalne uwalnianie G. w zależności od stężenia alergenu. Komórkowa: wrażliwość wyraża się ilością antygenu, która jest niezbędna do uwolnienia 50% histaminy z komórek tucznych.

Test jest pracochłonny; wprowadzenie automatycznej metody oznaczania H., a także zastosowanie pełnej krwi zamiast zawiesiny leukocytów znacznie uprości ten test i sprawi, że będzie on bardziej dostępny dla klinów, laboratoriów.


Bibliografia: Ado AD General Allergology, M., 1970, bibliograf.; Alpern B. Allergy, per. z frants., M., 1973; Gushchin IS Anafilaksja mięśni gładkich i mięśnia sercowego, M., 1973, bibliograf.; Degli S. i Nicholson D. Szlaki metaboliczne, per. z angielskim., z. 218, M., 1973; Uspensky VI Histamine, M., 1963, bibliografie; Chernukh AM i Timkina MI Dynamika aktywności bioelektrycznej końcowych naczyń krezki jelita cienkiego szczura pod wpływem histaminy, Pat. fiziol i Eksperim, ter., Vol. 15, JSIa 3, str. 49, 1971, bibliografie; Goldstein D., Aronow L. a. K a lma'n S. M. Zasady działania leków, podstawa farmakologii, N.Y., 1974; G g u n J. Histamine w książce. Handbook neurochem., Ed. A. Lajtha, v. 4, N.Y., 1970, bibliogr.; Histamina i leki przeciwhistaminowe, ed.byZ. M. Bacq a. o., Oxford-N.Y., 1973; Kaliner M. a. Austen K.F. Kontrola hormonalna immunologicznego uwalniania histaminy i powolnej substancji wywołującej anafilaksję z płuc człowieka, w książce; Cykliczne nukleotydy, odpowiedzi immunologiczne. wzrosty guza, wyd. W. Braun. o., str. 128, N. Y., 1974; Farmakologiczne podstawy terapii, wyd. L. S. Goodman a. A. Gilman, L., 1975; Stan wort h D.R. Natychmiastowa nadwrażliwość, w: Monografia badań północno-holenderskich, Frontiers of biology, v. 28, str. 69, Amsterdam a. o., 1974; Tauber A. I. a, o. Immunologiczne uwalnianie histaminy i wolno reagującej substancji anafilaksji z ludzkiego płuca, J. Immunol., V. Ill, p. 27, 1973; Orlov SM Uwalnianie histaminy in vitro z leukocytów krwi obwodowej u pacjentów z neisserialną postacią astmy oskrzelowej, Immunology, nr 1, str. 90, 1980; Orlov, SM i Shustova, VI, Test uwalniania histaminy w diagnostyce pyłkowicy, Klin, Med., Vol. 58, No. 88, 1980; Lichtenstein L. M. a. Osier A. G. Badania nad mechanizmami zjawisk nadwrażliwości, J. exp. Med., V. 120, str. 507, 1964; May Ch. a. o. Procedury immunochemicznego badania uwalniania histaminy z leukocytów o małej objętości krwi, J. Allergy, v. 46, str. 12, 1970.


L. M. Ishimova; IV Komissarov (pharm.), SM Orlov

Co znaczy histamina?

Histamina jest organiczna, tj. który pochodzi od organizmów żywych, związek mający w swojej strukturze grupy aminowe, tj. amina biogenna. W organizmie histamina spełnia wiele ważnych funkcji, o których dalej. Nadmiar histaminy prowadzi do różnych reakcji patologicznych. Skąd bierze się nadmiar histaminy i jak sobie z nią radzić?

Źródła histaminy

  • Histamina jest syntetyzowana w organizmie z aminokwasu histydyna: Taka histamina nazywana jest endogenną.
  • Histamina może dostać się do organizmu wraz z pożywieniem. W tym przypadku nazywa się to egzogennym
  • Histamina jest syntetyzowana przez własną mikroflorę jelita i może być wchłaniana do krwi z przewodu pokarmowego. W przypadku dysbakteriozy bakterie mogą wytwarzać nadmiernie dużą ilość histaminy, co powoduje reakcje pseudoalergiczne.

Ustalono, że endogenna histamina jest znacznie bardziej aktywna niż egzogenna histamina.

Synteza histaminy

W organizmie pod wpływem dekarboksylazy histydynowej z udziałem witaminy B-6 (fosforan pirydoksalu) z histydyny, ogon karboksylowy jest odszczepiany, a więc aminokwas przekształca się w aminę.

  1. W przewodzie żołądkowo-jelitowym w komórkach nabłonka gruczołowego, gdzie histydyna jest przekształcana w pokarm z histydyną.
  2. W komórkach tucznych (labocytach) tkanki łącznej, a także innych narządach. Komórki tuczne są szczególnie liczne w miejscach potencjalnego uszkodzenia: błony śluzowe dróg oddechowych (nos, tchawica, oskrzela), nabłonek wyściełający naczynia krwionośne. W wątrobie i śledzionie synteza histaminy zostaje przyspieszona.
  3. W komórkach białej krwi - bazofile i eozynofile

Wytworzona histamina jest przechowywana w granulkach komórek tucznych lub białych krwinek lub jest szybko niszczona przez enzymy. Jeśli równowaga zostanie zerwana, gdy histamina nie zdoła się zepsuć, wolna histamina zachowuje się jak bandyta, powodując pogromy w ciele, zwane reakcjami pseudoalergicznymi.

Mechanizm działania histaminy

Histamina wywiera działanie przez wiązanie do określonych receptorów histaminowych, które są oznaczone jako H1, H2, H3, H4. Głowa aminowa histaminy oddziałuje z kwasem asparaginowym w błonie komórkowej receptora i wywołuje kaskadę reakcji wewnątrzkomórkowych, które przejawiają się w pewnych efektach biologicznych.

Receptory histaminowe

  • receptorów H1 znajdują się na powierzchni błon komórek nerwowych, komórek mięśni gładkich dróg oddechowych i naczyń, komórek nabłonka i śródbłonka (komórki skóry i błony śluzowej naczyń krwionośnych), białe ciałka krwi odpowiedzialnych za klirens obcych agentów

Ich aktywacja przez histaminę powoduje objawy alergii i astmy: skurcz oskrzeli trudności w oddychaniu, skurcz mięśni gładkich jelita z bólu i obfite biegunki, zwiększa przepuszczalność naczyń, powodując obrzęki. Zwiększa wytwarzanie mediatorów stanu zapalnego - prostaglandyn, które uszkadzają skórę, co prowadzi do wysypki skórnej (pokrzywki) z zaczerwienieniem, swędzeniem, odrzuceniem powierzchniowej warstwy skóry.

Receptory w komórkach nerwowych są odpowiedzialne za ogólną aktywację komórek mózgowych, histamina obejmuje czuwanie.

Leki blokujące działanie histaminy na receptory H1 są stosowane w medycynie w celu hamowania reakcji alergicznych. To jest dimedrol, diazolin, suprastin. Ponieważ blokują one receptory zlokalizowane w mózgu razem z innymi receptorami H1, efektem ubocznym tych leków jest uczucie senności.

  • Receptory H2 znajdują się w błonach komórek macierzystych żołądka - tych komórek, które produkują kwas chlorowodorowy. Aktywacja tych receptorów prowadzi do zwiększenia kwasowości soku żołądkowego. Receptory te biorą udział w procesach trawienia żywności.

Istnieją leki farmakologiczne, które selektywnie blokują receptory H2 histaminy. Są to cymetydyna, famotydyna, oksatydyna i inne, stosowane w leczeniu wrzodów żołądka, ponieważ hamują wytwarzanie kwasu solnego.

Także wpływ na wydzielanie gruczołów żołądkowych receptorów H2 wywołać wydzielanie wyboru w drogach oddechowych, które prowokuje tych objawów alergicznych, takich jak katar nosa i plwociny w oskrzeli w astmie.

Ponadto stymulacja receptorów H2 wpływa na odpowiedź immunologiczną:

Hamował IgE - białka immunologiczne wybiera obcego białka śluzowej, hamuje migrację granulocytów eozynochłonnych (komórki odpornościowe biały krwi odpowiedzialne za reakcje alergiczne) w miejscu zapalenia zwiększa efekt hamowania T-limfocyty.

  • receptory H3 znaleziono w komórkach nerwowych, w których są one zaangażowane w impulsów nerwowych zachowanie, a także wywołują uwalnianie innych neurotransmiterów: noradrenaliny, dopaminy, serotoniny, acetylocholiny. Niektóre leki przeciwhistaminowe, takie jak difenhydramina, wraz z receptorami H1 działają na receptory H3, co przejawia się w ogólnym hamowania ośrodkowego układu nerwowego, które są wyrażone w senności hamowania reakcji na bodźce zewnętrzne. Dlatego nieselektywne leki przeciwhistaminowe należy stosować ostrożnie u osób, których aktywność wymaga szybkiej reakcji, na przykład u kierowców pojazdów. Obecnie opracowano leki o działaniu selektywnym, które nie wpływają na działanie receptorów H3, takich jak astemizol, loratadyna i inne.
  • Receptory H4 znajdują się w krwinkach białych - eozynofile i bazofile. Ich aktywacja wyzwala odpowiedź immunologiczną.

Biologiczna rola histaminy

Histamina ma związek z 23 funkcjami fizjologicznymi, ponieważ jest wysoce aktywną substancją chemiczną, która łatwo wchodzi w reakcje interakcji.

Główne funkcje histaminy to:

  • Regulacja lokalnego zaopatrzenia w krew
  • Histamina jest mediatorem zapalenia.
  • Regulacja kwasowości soku żołądkowego
  • Regulacja nerwowa
  • Inne funkcje

Regulacja lokalnego zaopatrzenia w krew

Histamina reguluje miejscowy dopływ krwi do narządów i tkanek. Przy zwiększonej pracy, na przykład w mięśniach, pojawia się brak tlenu. W odpowiedzi na niedotlenienie tkanki miejscowej uwalniana jest histamina, która powoduje rozszerzanie naczyń włosowatych, zwiększa przepływ krwi, a wraz z nią zwiększa się przepływ tlenu.

Histamina i alergia

Histamina jest głównym mediatorem zapalenia. Ta funkcja jest związana z jego udziałem w reakcjach alergicznych

Zawarty jest w postaci związanej w granulkach komórek tucznych tkanki łącznej i granulocytów zasadochłonnych oraz eozynofili - białych krwinek. Reakcja alergiczna jest odpowiedzią odpowiedzi immunologicznej na inwazję obcego białka zwanego antygenem. Jeśli to białko już dostało się do organizmu, komórki pamięci immunologicznej zachowały informacje o nim i przekazały je konkretnym białkom zwanym immunoglobulinami E (IgE), które nazywane są przeciwciałami. Przeciwciała mają właściwość swoistości: rozpoznają i reagują tylko na swoje antygeny.

Kiedy ponownie wchodzą do organizmu w antygen białkowy, rozpoznają przeciwciała-immunoglobuliny, które wcześniej były uczulone tym białkiem. Immunoglobuliny - przeciwciała wiążą się z białkiem antygenowym, tworząc kompleks immunologiczny, a cały kompleks jest przyłączony do błon komórek tucznych i / lub bazofili. Komórki tuczne i / lub bazofile reagują na to, uwalniając histaminę z granulek do środowiska międzykomórkowego. Wraz z histaminą inne komórki zapalne opuszczają komórkę: leukotrieny i prostaglandyny. Wszystkie razem dają obraz alergicznego zapalenia, które objawia się na różne sposoby, w zależności od pierwotnego uczulenia.

  • Ze skóry: swędzenie, zaczerwienienie, obrzęk (receptory H1)
  • dróg oddechowych: skurcz mięśni gładkich (receptorów H1 oraz H2), obrzęk śluzowaty (receptorów H1), zwiększone wytwarzanie śluzu (receptorów H1 oraz H2), zmniejszenie prześwitu naczyń krwionośnych w płucach (H2 receptorów). Przejawia się to uczuciem uduszenia, braku tlenu, kaszlu i kataru.
  • Przewód pokarmowy: zmniejszenie mięśni gładkich jelita (receptory H2), objawiające się w spazmatyczne bóle, biegunka.
  • Układ sercowo-naczyniowy: obniżenie ciśnienia tętniczego (receptory Н1), zaburzenie ciepłego rytmu (receptory Н 2).

Wydajność histaminy z komórek tucznych może ekzotsitarnym sposób, bez uszkadzania komórek lub pęknięcie błon komórkowych występuje, co prowadzi do jednoczesnego wprowadzenia do krwi w postaci dużej ilości histaminy i innych mediatorów zapalenia. W rezultacie dochodzi do tak straszliwej reakcji jak wstrząs anafilaktyczny ze spadkiem ciśnienia poniżej krytycznych drgawek, naruszeniem serca. Stan ten jest niebezpieczny dla życia i nawet pilna pomoc medyczna nie zawsze ratuje.

W podwyższonych stężeniach histamina jest wydzielana we wszystkich odpowiedziach zapalnych, zarówno immunologicznych, jak i immunologicznych.

Regulacja kwasowości soku żołądkowego

Komórki enterochromafinowe żołądka uwalniają histaminę, która poprzez receptory H2 stymuluje komórki okładzinowe (ciemieniowe). Komórki podszewkowe zaczynają absorbować wodę i dwutlenek węgla z krwi, które za pomocą enzymu anhydrazy węglowej są przekształcane w kwas węglowy. Wewnątrz komórek powlekających kwas węglowy rozkłada się na jony wodorowe i jony wodorowęglanowe. Jony wodorowęglanu są wysyłane z powrotem do krwiobiegu, a jony wodoru wchodzą do światła żołądka przez pompę K + H +, obniżając pH do strony kwasowej. Transport jonów wodorowych następuje z wydatkiem energii uwolnionej z ATP. Kiedy pH soku żołądkowego staje się kwaśne, uwalnianie histaminy ustaje.

Regulacja układu nerwowego

W ośrodkowym układzie nerwowym histamina jest uwalniana do synaps, połączenia między komórkami nerwowymi. Neurony histaminowe znajdują się w tylnym płatku podwzgórza w jądrze tuberamaterii. Procesy tych komórek rozchodzą się w mózgu, za pośrednictwem przyśrodkowej części przedczomózgowia, które przechodzą do korka dużych półkul. Główną funkcją neuronów histaminowych jest utrzymywanie mózgu w stanie czuwania, w okresach relaksacji / zmęczenia ich aktywność zmniejsza się, a podczas szybkiej fazy snu są nieaktywne.

Histamina ma działanie ochronne na komórki ośrodkowego układu nerwowego, zmniejsza predyspozycje do drgawek, chroni przed uszkodzeniem ischemicznym i skutkami stresu.

Histamina kontroluje mechanizmy pamięci, pomagając zapomnieć o informacji.

Funkcja rozrodcza

Histamina wiąże się z regulacją pożądania seksualnego. Wstrzyknięcie histaminy do ciała jamistego mężczyzn z psychogenną impotencją przywróciło erekcję u 74% z nich. Ujawniono, że antagoniści receptora H2, które zwykle leczenia wrzodu trawiennego, aby zmniejszyć kwasowość soku żołądkowego, powodują utratę libido i dysfunkcji erekcji.

Zniszczenie histaminy

Uwolniony w przestrzeni zewnątrzkomórkowej po receptorów histaminowych związkami częściowo zniszczone, ale na ogół płynie z powrotem do komórki tuczne gromadzą się w granulat, w którym może on być ponownie zwolniona w wyniku działania czynników aktywujących.

Zniszczenie histaminy zachodzi pod wpływem dwóch głównych enzymów: metylotransferazy i diaminooksydazy (histaminy).

Pod wpływem metylotransferazy w obecności S-adenozylometioniny (SAM) histaminę przekształca się w metylohistaminę.

Ta reakcja występuje głównie w ośrodkowym układzie nerwowym, błonie śluzowej jelit, wątrobie, komórkach tucznych (mastocytach, labocytach). Utworzona metylohistamina może akumulować się w komórkach tucznych, a kiedy opuszczają je, oddziaływać z receptorami histaminowymi H1, powodując wszystkie te same efekty.

Histaminaza zamienia histaminę w kwas imidazoleoctowy. Jest to podstawowa histaminy inaktywacji reakcji, która zachodzi w tkankach jelit, wątroby, nerek, w komórkach skóry grasicy (grasicy), eozynofile i neutrofile.

Histamina może wiązać się z pewnymi białkowymi frakcjami krwi, które hamują nadmierne oddziaływanie wolnej histaminy ze specyficznymi receptorami.

Mała ilość histaminy jest wydalana w postaci niezmienionej z moczem.

Reakcje pseudoalergiczne

Reakcje pseudoalergiczne na zewnętrzne objawy nie różnią się od prawdziwych alergii, ale nie mają one charakteru immunologicznego, tj. niespecyficzne. W reakcjach pseudoalergicznych nie występuje substancja pierwotna - antygen, z którym białko-przeciwciało wiąże się z kompleksem immunologicznym. Przykładowe reakcje alergiczne na pseudoallergic nie ujawniają niczego, ponieważ reakcja nie powoduje pseudo-penetrację ciała substancji obcych, i nietolerancji w organizmie na histaminę. Nietolerancja pojawia się, gdy zachodzi zaburzenie równowagi między histaminą, która dostała się do organizmu z pożywieniem i uwolniona z komórek, a jej dezaktywacja za pomocą enzymów. Reakcje pseudoalergiczne w ich przejawach nie różnią się od reakcji alergicznych. Mogą to być zmiany skórne (pokrzywka), skurcz dróg oddechowych, przekrwienie błony śluzowej nosa, biegunka, niedociśnienie (obniżenie ciśnienia krwi), arytmia.

Często reakcje pseudoalergiczne występują, gdy spożywane są produkty o wysokim stężeniu histaminy. O produktach nadziewanych histaminą, czytaj dalej.